Archive for the ‘nowości’ Category

Rynek pracy na scenie politycznej

Praca zawodowa wszystkich ludzi jest jedną z najważniejszych sfer naszego życia, bez względu na to, czy robimy to, co chcemy robić, czy lubimy naszą pracę i tak dalej. Dlatego w każdym kraju koniecznie musi funkcjonować tak zwana polityka zatrudnienia. Polega to na czynnych oddziaływaniach państwa na obecny rynek pracy przez pryzmat sytuacji gospodarczej oraz oczywiście godzenia interesów pracowników i pracodawców. Polityka zatrudnienia powstała pod nazwą „polityki pracy” pod koniec dziewiętnastego wieku, jednak jej największy rozwój przypada na lata trzydzieste ubiegłego stulecia. W tej chwili głównym zadaniem polityki zatrudnienia jest czynna walka z bezrobociem oraz naprawianie jego negatywnych skutków. Ma ona dwie najważniejsze funkcje: społeczna dotyczy warunków rozwoju społecznego oraz ekonomiczna – dotyczy rozwoju gospodarczego. Ponadto niemniej ważna jest funkcja poznawczo-normatywna, która polega na rozwoju współczesnego rozwoju kształcenia (co oznacza, że polityka zatrudnienia musi ściśle współpracować z polityką edukacji) oraz funkcja dochodowa, w której chodzi po dział dochodu narodowego. Celem polityki zatrudnienia jest również bilansowanie zatrudnienia na skalę zarówno krajową jak i międzynarodową, motywowanie ludzi do podejmowania oraz podtrzymywanie swojej pracy, dostosowanie kwalifikacji do aktualnych potrzeb w gospodarce kraju i tym podobne.

Program EQUAL, czyli edukacja

Trzy najważniejsze założenia programu EQUAL dotyczą polityki społecznej, polityki zatrudnienia oraz oczywiście polityki edukacyjnej. W dwa tysiące trzecim roku Ministerstwo Edukacji Narodowej i sportu opracowało zarys strategii edukacyjnej, zgodnie z którym niektóre przedsięwzięcia muszą być nie tylko kontynuowane, ale wręcz powinny mieć wzmocnione działanie – chodzi tu o działania, których celem jest polepszenie dostępu do edukacji oraz podniesienie szeroko rozumianej jakości dzisiejszego kształcenia. Są to również najważniejsze cele reformy dotyczącej systemu oświaty, której wprowadzenie w życie miało miejsce w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym dziewiątym roku. W przypadku programu EQUAL wielki nacisk został położony również na tak zwane kształcenie ustawiczne, które oznacza uzupełnianie wykształcenia oraz ogólnej wiedzy osób dorosłych. Założenia te powstały z założeniem uczestnictwa w społeczeństwie informacyjnym, które dziś jest na bardzo niskim poziomie ze względu na brak doinformowania obywateli naszego kraju. Polityka edukacyjna w Polsce ma na celu poprawienie możliwości dostępu do wykształcenia, zwłaszcza na odległość, nauczanie ludzi zdobywania pracy zarówno w swoim zawodzie jak i w formie dorywczej oraz przedstawianie ludziom korzystania z dzisiejszych możliwości technicznych oraz komunikacyjnych.

Jeden z działów polityki społecznej

Szeroko rozumiana polityka społeczna zawiera się w tym wszystkim, co my, szarzy ludzie możemy odczuć w czasie codziennego dnia – ze sceny politycznej. Jednym z najważniejszych działów polityki społecznej jest polityka zdrowotna. Zgodnie ze Światową Organizacją Zdrowia dotyczy wszelkich działań oraz kroków, których celem jest realizacja konkretnych założeń z zakresu opieki zdrowotnej w danym społeczeństwie. Dzięki temu możliwe jest wykreowanie wizji przyszłego kraju, w którym cele oraz wyznaczone punkty odniesienia mają charakter średnioterminowy lub nawet krótkoterminowy. Dzięki temu przedstawiciele polityki zdrowotnej mają wyznaczone konkretne priorytety. Badania dotyczące polityki zdrowotnej były przeprowadzane od początku lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku w sposób systematyczny. Aby rozumieć jej pojęcie z bardziej perspektywicznego punktu widzenia wprowadzono politykę ochrony zdrowia. W przypadku naszego kraju zarówno nad polityką zdrowia jak i polityką ochrony zdrowia panuje ministerstwo zdrowia. Jednak wszystkie zadania tej polityki są realizowane na bardzo wielu szczeblach państwowej administracji. Dotyczą one również wszystkich jednostek terytorialnych, takich jak województwa, gminy lub powiaty. Czasami ministrowie zdrowia poruszają wyjątkowo ważne aspekty z zakresu polityki zdrowia na arenie Unii Europejskiej.

Polityka czy ekonomia?

Pojęcie polityki gospodarczej zawiera się w subdyscyplinie ekonomii. Zajmuje się ona opisaniem oraz wyjaśnieniem świadomego działania na gospodarkę przez państwo. Konieczne są do tego oczywiście odpowiednie instrumenty (lub narzędzia) oraz środki. Zawsze cele działań z zakresu polityki gospodarczej mają charakter uwarunkowań doktrynalnych – czyli są odniesieniem do konkretnej teorii ekonomicznej – oraz uwarunkowań wewnętrznych, co oznacza, że mają one bezpośredni związek z danym państwem. Mimo, że jest to forma praktyki państwa o charakterze gospodarczym politykę gospodarczą zawiera się w naukach ekonomicznych, co oznacza, że mamy do czynienia z wyraźnym podziałem między teorią a praktyką. Najczęściej jej założenia są oparte o większość parlamentarną danego kraju. Polityka ekonomii oraz polityka gospodarcza to dwie różne sprawy, wobec czego aby móc szczegółowo zagłębić zagadnienia z zakresu tej drugiej należy się również zainteresować socjologią, politologią oraz dziennikarstwem – ponieważ media mają bardzo duży wpływ na ostateczny kształt sceny politycznej. W programie społecznej partii politycznej polityka gospodarcza jest bardzo ważnym instrumentem. To bardzo ważny element dla każdego kraju, wobec czego obok niej często stawia się równie ważną politykę zagraniczną, społeczną, ekonomiczną oraz politykę obronności.

Polityka zagraniczna państw

Realizacja swoich celów oraz interesów na arenie międzynarodowej jest możliwe jedynie dzięki takiemu zjawisku jak polityka zagraniczna. Ma ona bardzo ścisły związek z wewnętrzną polityką danego państwa. Polega ona na rzeczywistym procesie formułowania oraz realizowania określonych celów o charakterze narodowym i państwowym w odniesieniu do pozostałych państw. Nie da się ukryć, że każdy kraj bardzo dąży do osiągnięcia swoich interesów, jednak najważniejszą sprawą jest tak zwany interes narodowy. Jego określeniem zajmują się elity polityczne, władza wykonawcza danego kraju, opinia publiczna oraz różnego rodzaju grupy nacisku, takie jak przemysł lub business. W praktyce interes narodowy obejmuje najważniejsze cele państwa oraz obywateli ułożone w hierarchii ważności zgodnie z szeroko przyjętym systemem wartości. Najczęściej jednak jest tak, że konfrontacja jednego interesu narodowego jakiegoś państwa z pozostałymi wiąże się z niemałymi konfliktami przez sprzeczne cele. Właśnie wtedy należy podjąć odpowiednie działania charakterystyczne dla polityki zagranicznej. Pod pojęciem polityki zagranicznej można również rozumieć działania jej przedstawicieli na arenie międzynarodowej. Zawsze jednak kładziony jest nacisk na to, aby polityka zagraniczna dbała o bezpieczeństwo, chroniła celów państwa, ideologię oraz szeroko rozumiany dobrobyt ekonomiczny.

Rozwiązywanie problemów publicznych

Grupa działań podejmowanych przez państwo oraz społeczeństwo których celem jest rzeczywiste rozwiązanie problemów publicznych stanowi tak zwaną „politykę publiczną”. Działania te muszą mieć charakter systemowy i zracjonalizowany, w przeciwnym razie nie będą one faktyczne. Polityka publiczna należy do nauk społecznych zwłaszcza w krajach na zachodzie. Wywodzi się ona ze Stanów Zjednoczonych oraz tradycji empiryzmu oraz pragmatyzmu która się stamtąd wywodzi. Cechy charakterystyczne dla polityki publicznej polegają na podejściu wielodyscyplinarnym, odnoszeniu się do jednego, najbardziej istotnego kontekstu jaki dotyczy poruszanych problemów (które w przyszłości będą przedmiotem podejmowanych analiz i badań naukowych) oraz na orientacji normatywnej – chodzi tu do odnoszenia się do wartości humanistycznych. To bardzo istotne, ponieważ jak nam wszystkim wiadomo wiele ludzi, zarówno w grupie jak i w postaci jednostki stara się rozwiązywać konkretne problemy w odniesieniu do wartości moralnych. W tej chwili w naszym kraju polityka publiczna jest na etapie dynamicznego rozwoju. W niektórych uczelniach wyższych jej temat jest szeroko rozwijany, jednak w tej chwili nigdzie nie ma kierunku poświęconemu tylko polityce publicznej. Pojęcie to jednak coraz częściej pojawia się w analizach politologicznych oraz dokumentach publicznych.

Polityka pronatalistyczna i antynatalistyczna

Polityka neutralna to założenie, zgodnie z którym państwo nie ma obowiązku ingerowania w liczbę ludności państwa. Bez wątpienia to bierne stanowisko, którego czynnym przeciwieństwem są nurty polityki pronatalistycznej oraz antynatalistycznej. Przedstawiciele pierwszej z nich są zdania, że należy jak najbardziej powiększyć liczbę obywateli danego państwa poprzez wyraźne zwiększenie liczby urodzeń. Polega to na wdrażaniu różnego rodzaju zachęt o charakterze moralnym oraz materialnym kierowanych do młodych ludzi – celem jest zachęcenie rodzin do powiększania liczby rodzących się dzieci w środowiskach domowych. Ludzie są zachęcani do posiadania większej ilości niż dwoje dzieci poprzez różnego rodzaju rozwiązania o charakterze instytucjonalno-prawnym, organizacyjnym, fiskalnym oraz systemowym. W praktyce wyraża się to w różnego rodzaju ulgach, zasiłkach oraz propozycjach ze strony rządu – dobrym przykładem są „becikowe”, bezpłatna edukacja dzieci, zakup przedmiotów szkolnych w biedniejszych rodzinach i tym podobne. Polityka pronatalistyczna cieszyła się największą popularnością we Francji oraz w krajach skandynawskich. Polska jest w tej chwili krajem o jednym z najniższych współczynników dzietności, co oznacza że podjęcie polityki pronatalistycznej jest oczywistym zadaniem naszego kraju.

Wpływ na narkotyki

Problemem narkomanii szerzącym się na terenie właściwie całego świata zajmuje się szeroko rozumiana polityka narkotykowa. Jej zadaniem jest zahamowanie negatywnych skutków wynikających z przyjmowania narkotyków oraz rzeczywisty wpływ na spożycie narkotyków w społeczeństwie danego kraju. Dotyczy to bardzo wielu dziedzin naszego życia, jednak polityka narkotykowa jest najbardziej rozpowszechniona w prawie, edukacji, redukcji szkół oraz działań policyjnych. W Polsce polityka narkotykowa zaczęła być faktem dopiero w tysiąc dziewięćset dziewięćdziesiątym siódmym roku gdy w dniu dwudziestym czwartym kwietnia uchwalono ustawę o przeciwdziałaniu narkomanii. Poza regulacjami prawnymi polityka narkotykowa zajmuje się również leczeniem substytucyjnym. Zgodnie z tą ustawą można posiadać niewielką ilość narkotyków przeznaczoną na własny użytek, jednak wszelkie inne działania które mogą przypominać handel lub produkcję są surowo karane. W dwa tysiące dziesiątym roku w ustawie pojawiły się potocznie zwane „dopalacze”, czyli „środki zastępcze”, bardzo często przyjmowane przez uczącą się młodzież. Również w dwa tysiące jedenastym roku znowelizowano ustawę: zgodnie z nią prokuratura ma obowiązek zbierania szczegółowych informacji dotyczących uzależnienia osoby podejrzanej. Dokonano również zmian w zakresie karania osób podejrzanych o kontakt z narkotykami.

Element polityki społecznej

Jednym z bardzo ważnych części polityki społecznej państwa jest polityka mieszkaniowa. Polega ona na badaniach, ocenach problemów mieszkaniowych oraz działaniach prowadzących do wyrównania szans społecznych w zakresie dostępności do mieszkań. To bardzo istotna gałąź polityki społecznej, ponieważ mieszkanie należy do podstawowych potrzeb ludzkich, które jednocześnie pełni funkcję ekonomiczną, socjalizacyjną oraz społeczną. Lokum mieszkalne stanowi o możliwościach społecznych i finansowych danej osoby. Właśnie dlatego skonstruowano podstawowe zasady polityki mieszkaniowej. Pierwsza z nich mówi o tym, że każdy człowiek ma uprawnienia do korzystania samodzielnie ze swojego mieszkania, zarówno jako jednostka, jak i rodzina. Druga sprawa to to, że państwo ma obowiązek zapewnienia lokum mieszkalnego każdemu obywatelowi państwa. Ponadto strefa mieszkaniowa musi być chroniona poprzez środki publiczne. Nie zapominajmy jednak o tym, że obowiązek udzielenia mieszkania oznacza w praktyce pomoc w utrzymaniu swojego mieszkania w odpowiadającym standardzie oraz pomoc w jego uzyskaniu w razie jakichkolwiek komplikacji w tym zakresie. Właśnie dlatego przedstawiciele polityki mieszkaniowej pracują nad utworzeniem organizacji, których celem będzie rzeczywiste budowanie mieszkań i zarządzanie zespołem mieszkaniowym w sprawie wynajmu.

Sztuka i kultura

Dział polityki który zajmuje się właśnie sztuką i kulturą jest określany jako polityka kulturalna. Najczęściej specjalizują się w niej przedstawiciele różnego rodzaju władz publicznych oraz organizacji pozarządowych. Celem polityki kulturalnej jest promowanie różnorodności oraz dostępności kultury reprezentowanej przez dziedzictwo kulturowe konkretnego państwa. Podstawowymi narzędziami polityki kulturalnej są odpowiednie procesy, instytucje oraz działania prawne. W praktyce działania te są naprawdę różnorodne – począwszy od udzielanych lekcji tańca przez organizację wystaw sztuki do uchwalenia odpowiednich przepisów prawnych w tym zakresie. Największą władzę mają oczywiście organizacje polityczne, takie jak Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego które zarządza na terenie naszego kraju. Nie chodzi tu tylko o działania o charakterze kulturowym, ale również o tożsamość kulturową i społeczną oraz przedstawianie jej ludziom. Polityka kulturowa zajmuje się również analizą historyczną różnych nurtów kulturowych, które miały miejsce w Polsce. Działania podejmowane przez politykę kulturową obejmują takie lokalizacje jak miejsce historyczne, ogród botaniczny, park, ogród zoologiczny, biblioteka, muzeum i telewizja publiczna. Ponadto ma ona wpływ na rozwój indywidualnych sztuk zarówno wizualnych jak i widowiskowych.